1- Travma anında bedenin donabilir, kelimelerin kaybolabilir, dünyan küçücük kalabilir… Bu bir kişilik özelliğin değil; bedeninin “Şu an çok fazla.” dediği andır.
2- Travma, seni sessizce değiştirir. Dünyayı, kendini, diğer insanları yeniden okumak zorunda kalırsın. “Her şey neden farklı geliyor?” diye sorarsan… Çünkü gerçekten farklıdır.
3- İyileşme yolculuğun başkasına benzemez. Kimin ne yaşadığını, ne kadar derin yaralar taşıdığını kimse dışarıdan göremez. Sen de kendine karşı böyle anlayışlı olabilirsin.
4- Sana olan şeyler senin kim olduğunla ilgili değil. Sana değen her kırılma, her acı… senin değerinden bir şey eksiltmedi. Sadece taşıdığın yükü çoğalttı. Ve bazen yükü çok olanların kalbi daha da büyür.
5- Güvendiğin birinin seni incitmesi kalbinde başka bir boşluk açar. Çünkü en çok güvendiğimiz yerlerden kırılırız. Bu kırılmanın derinliği senin haklı hassasiyetindir.
6- Zihnin unutmaya çalışsa da bedenin hatırlar. Kalbin, nefesin, tepkilerin… “Ben bunu bir yerde yaşadım.” der. Bu hafıza bir düşman değil; iyileşme için bir pusuladır.
7- Destek, travmanın ağırlığını taşınabilir kılar.
8- İçinde çözümlenmemiş travmalar olduğunda dünyaya kırılgan bir yerden bakarsın. Ama iyileştiğinde yumuşaklığın güç olabilir.
9- İyileşmek, kalbinin karanlık odalarına mumla girmek gibidir. Acıtır, korkutur… Ama ışık her girdiğinde bir şey değişir. Acı, dönüşmek için vardır.
10- Olanları değiştiremezsin ama kalbinde bıraktıkları izlerin şeklini değiştirebilirsin. İyileşmek kendini yeniden inşa etmektir.
